Μια σκληρή πραγματικότητα που φανερώνεται μπροστά μας μετά από έναν χωρισμό είναι η διπλή λειτουργία του νου μας. Είναι σαν να κατοικούν μέσα μας δύο κέντρα που δουλεύουν παράλληλα αλλά ανάποδα, με διαφορετικούς κανόνες, χωρίς σωστή ανταλλαγή πληροφοριών. Το πρώτο, το λογικό μέρος, καταλαβαίνει ακαριαία τα άσχημα νέα: ο άνθρωπος αυτός έφυγε. Μας φέρθηκε άσχημα. Μας άφηνε μετέωρους, δεν απαντούσε, φλέρταρε αλλού, χάθηκε για μήνες. Πιθανότατα έχει ήδη φτιάξει άλλη ζωή. Τα γεγονότα στοιχίζονται καθαρά. Το δεύτερο, το συναισθηματικό μέρος, ακούει αλλά δεν αποδέχεται. Προσποιείται ότι συναινεί και μόλις χαμηλώσουν οι άμυνες, δραπετεύει. Επιστρέφει στις πιο τρυφερές σκηνές: σ’ εκείνη τη δροσερή βραδιά που μας κράτησαν σφιχτά και ορκίστηκαν ότι ποτέ δεν θα φύγουν από κοντά μας, στο ήσυχο απόγευμα που διάβαζαν απέναντί μας και νιώθαμε ασφαλείς, σε μια εξομολόγηση παιδικής μοναξιάς που μας συγκίνησε βαθιά, σ’ εκείνο το πρώτο ταξίδι μας που τρελά ερωτευμένοι δεν χορταίναμε ο ένας τον άλλο. Η καρδιά αρνείται το φάκελο της λογικής και επιμένει να ονειρεύεται, να χτίζει σενάρια κόντρα στην αλήθεια. Ακόμη κι αν έχουν κλείσει κάθε κανάλι επικοινωνίας, ακόμη κι αν η σιωπή έχει γίνει το μόνο τους μήνυμα, ένα κομμάτι μας εξακολουθεί να ελπίζει κρυφά.

Σε ώρες απελπισίας, το συναίσθημα στήνει σχέδια που φρικάρουν τη λογική: να πάμε απρόσκλητοι σπίτι τους, να εμφανιστούμε «τυχαία» στα γραφεία της δουλειάς τους, να τους παρακολουθήσουμε, να καλέσουμε τη μητέρα τους για να «βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους» ή  να γράψουμε εκείνο το μεγάλο email που «θα τους ταρακουνήσει». Η λογική τρέχει με τον πυροσβεστήρα: «Τρελάθηκες παιδάκι μου; Τι λόγο έχεις να τα κάνεις αυτά; Και για ποιον; Αν κάποτε σ’ αγάπησε, τώρα δεν σε αγαπά πια. Πώς θα νιώσεις ασφαλής μ’ έναν άνθρωπο που έφυγε μ’ αυτόν τον τρόπο; Πάρε το απόφαση και προχώρα!». Το συναίσθημα ακούει ευγενικά, στρέφει αλλού το βλέμμα και αρχίζει πάλι να σιγοψιθυρίζει τα δικά του. Η τυφλή αφοσίωση του συναισθήματος σε πρόσωπα και καταστάσεις θυμίζει το ανυπεράσπιστο παιδί που κοιτά στα μάτια τον γονιό και περιμένει να το φροντίσει ή το σκυλάκι που στέκει στην πόρτα ώρες ατελείωτες περιμένοντας τον ιδιοκτήτη να γυρίσει. Από το ίδιο ψυχικό κομμάτι μοιάζουν να τρέφονται και οι μεγάλες προσδοκίες της θρησκείας για τη μετά θάνατον ζωή και ποικίλα άλλα φαινόμενα. Άλλοι ονειρεύονται τον ερχομό κάποιου σωτήρα, άλλοι την πραγματοποίηση ενός θαύματος και άλλοι τον γυρισμό ενός πρώην.

Κάποια στιγμή η λογική αντιλαμβάνεται ότι αν συνεχίσει έτσι το πράγμα, το σύστημα θα καταρρεύσει. Ύπνος, όρεξη, εργασία, σώμα, όλα κινδυνεύουν. Κηρύσσει γενικό συναγερμό και οργανώνει σπασμωδική παρέμβαση. Αλλάζει σκηνικό, πάει διακοπές, βγαίνει πολύ έξω, ζητά βοήθεια από ειδικό αν χρειαστεί και σε ορισμένες στενόχωρες περιπτώσεις αρχίζει να γλυκοκοιτάζει πολύ εκείνο το μπουκάλι gin που περιμένει στο ντουλάπι του σαλονιού. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αραβική παροιμία που λέει ότι «η ψυχή ταξιδεύει με ρυθμό καμήλας». Οι Άραβες μάς λένε με τον τρόπο τους ότι η πληροφορία μπορεί να συναντά τη λογική αμέσως αλλά δεν ισχύει το ίδιο για τα συναισθήματά μας.  «Έφυγε, δεν θα γυρίσει πίσω» λέμε λογικά. Μπορεί όμως να χρειαστούν βδομάδες, μήνες, ίσως χρόνια για να διαποτίσει αυτή η φράση το βραδυκίνητο σώμα του συναισθήματος. Με τον χρόνο, όμως, συχνά κάτι αλλάζει. Η άρνηση χάνει την έντασή της. Τα κύματα λαχτάρας έρχονται ακόμη αλλά πιο αραιά και κρατούν λιγότερο. Σχηματίζεται άτυπα μια συμφωνία ανάμεσα στα δύο μέρη μας. «Αγάπα, αν θες στη σιωπή σου αλλά στο μεταξύ, ας δεχτούμε ένα δείπνο, ας ρίξουμε μια ματιά σε μια εφαρμογή γνωριμιών, ας απαντήσουμε σ’ εκείνο το ευγενικό μήνυμα». Σε ένα επίπεδο, το συναίσθημα ίσως να αγαπά για πάντα. Απλώς, σιγά – σιγά, και άλλα πράγματα αρχίζουν να του τραβούν την προσοχή, η μνήμη χαλαρώνει τον κλοιό της και η ζωή κοιτάζει επιτέλους μπροστά.

Σταδιακά, μέσα από τον πόνο, και η λογική ωριμάζει. Δεν κηρύσσει πόλεμο πλέον στην αγάπη. Την σέβεται αλλά δεν ξεχνά πόσο εύκολα μπορεί να πληγώσει και να σαρώσει την ψυχή στο πέρασμά της. Την επόμενη φορά, δεν θα στηριχθεί μόνο σε υποσχέσεις και σπάνιες εκλάμψεις τρυφερότητας αλλά σε πράξεις που επαναλαμβάνονται, σε όρια που τηρούνται και σε παρουσίες σταθερές στον χρόνο. Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από μια μεγάλη αγάπη. Από αυτή τη σύγκρουση του εσωτερικού μας κόσμου όμως, προκύπτει μια χρήσιμη ανακάλυψη: η καρδιά και η λογική δεν θα συμφωνήσουν ποτέ πλήρως. Μπορούν όμως να μάθουν να συνυπάρχουν, ώστε να ξεκινήσουμε να προστατευόμαστε από αχρείαστο πόνο και να ζούμε χωρίς να διαλυόμαστε. Και αυτό, μετά από έναν χωρισμό, είναι μια τεράστια νίκη με ανυπολόγιστη αξία για όσα έρχονται.

Ξέρω πως πονάς. Προσπάθησε παρόλα αυτά να δεις τον πόνο για αυτό που πραγματικά είναι…τον πιο μεγάλο σου δάσκαλο.