Υπάρχουν ψυχές που περιπλανιούνται στον κόσμο σαν να τους λείπει κάτι αόρατο και πολύτιμο. Περπατούν ανάμεσά μας, μιλούν, γελούν, ερωτεύονται, μα μέσα τους δεν ξέρουν ποιοι είναι. Δεν ξέρουν τι λαχταρά η καρδιά τους, τι πραγματικά αγαπούν, ποιον μπορούν να εμπιστευτούν. Είναι σαν να μην έστησαν ποτέ έναν σταθερό πυρήνα γύρω από τον οποίο να περιστρέφεται η ζωή τους. Κάτω απ’ τις λέξεις τους, μια σιωπηλή ερώτηση αναδύεται ξανά και ξανά: «Όχι τι θέλω αλλά τι επιτρέπεται να θέλω; Όχι τι εγκρίνω αλλά τι πρέπει να εγκρίνω για να με αγαπούν; Όχι τι με κάνει να γελώ αλλά τι πρέπει να βρίσκω αστείο για να είμαι αρεστός;». Έτσι οι προτιμήσεις τους αλλάζουν σαν τα φύλλα στον άνεμο, χωρίς ρίζα, χωρίς βεβαιότητα. Κοινός πυρήνας όλων είναι αυτό το υπόγειο και ύπουλο “πρέπει”. Ζητούν από τον κόσμο να τους ψιθυρίσει ποιοι είναι, γιατί κανείς δεν τους έμαθε ποτέ να κάνουν αυτή την ερώτηση μέσα τους.

Η πληγή αυτή γεννιέται νωρίς, στα πρώτα βήματα της ζωής. Κάποιοι γονείς δεν βρήκαν ποτέ τη δύναμη ή το ενδιαφέρον να σκύψουν στο ύψος του παιδιού τους και να το κοιτάξουν με εκείνο το βλέμμα που λέει «Ποιο θαύμα μου χαρίστηκε; Ποιοι είναι οι δικοί σου ρυθμοί, τα πάθη, οι φόβοι σου, αυτά που σε κάνουν ευτυχισμένο; Μίλησέ μου για σένα». Αντί γι’ αυτό, το παιδί έμαθε να ακούει εντολές, να δέχεται μονολόγους, να καταπίνει τη δική του αλήθεια για να επιβιώσει μέσα σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για εκείνη. Έμαθε ότι η ύπαρξη έχει το τίμημα της συμμόρφωσης. Η αγάπη κερδίζεται μόνο όταν πνίγεις τη φωνή σου. Κι έτσι μεγαλώνουν άνθρωποι που μοιάζουν τρυφεροί, γοητευτικοί, υπέροχα προσαρμοστικοί. Έχουν μάθει να διαβάζουν τις ανάγκες μας, να μας καθρεφτίζουν, να μας κάνουν να νιώθουμε ξεχωριστοί. Μα πίσω από τη γλύκα τους σιγοβράζει ένας θυμός που ποτέ δεν βρήκε λόγια. Γιατί καμιά ψυχή δεν μπορεί να αρνηθεί αιώνια τον εαυτό της χωρίς να ματώσει.

Στις σχέσεις παραδίδονται εύκολα στον άλλον, μέχρι που κάποια στιγμή το βάρος της ξένης ταυτότητας τούς συνθλίβει. Τότε ξεσπούν: «Με ελέγχεις, με πιέζεις», λένε, ενώ μέσα τους μια άλλη, πιο σκληρή αλήθεια ουρλιάζει: «Δεν ξέρω ποιος είμαι. Σε άφησα να με ορίσεις και τώρα δεν ξέρω τι μου συμβαίνει… κι όμως πονάω». Δεν ξεχωρίζουν την αγάπη από τον έλεγχο, γιατί κάποτε εκείνοι που έπρεπε να τους αγαπήσουν, επέλεξαν να επιβληθούν, να ελέγξουν. Κι εμείς, που κάποτε τους φανήκαμε θαυμάσιοι, μπορεί να δούμε στα μάτια τους την απόρριψη να παίρνει τη θέση του θαυμασμού. Δεν αλλάξαμε εμείς· άλλαξε ο άνεμος μέσα τους. Ίσως να ήμασταν στ’ αλήθεια σωστοί γι’ αυτούς, μα ποτέ δεν είχαν μάθει να εμπιστεύονται το ίδιο τους το ένστικτο, ποτέ δεν μας επέτρεψαν να τους γνωρίσουμε πραγματικά. Το πιο σπάνιο δώρο που μπορούμε να χαρίσουμε σε μια τέτοια ψυχή δεν είναι οι δικές μας αλήθειες, μα ο χώρος να ανακαλύψει τη δική της. Να της δείξουμε ότι δεν ήρθαμε να επιβάλουμε αλλά να σταθούμε δίπλα της με περιέργεια και τρυφερότητα. Να κάνουμε κάτι που κανείς δεν τόλμησε να της προσφέρει: να τη γνωρίσουμε βαθιά, όπως δεν την γνώρισε ποτέ κανείς – ούτε καν ο ίδιος της ο εαυτός.