Δεν είναι η πείνα το πρόβλημα… Κάθε βράδυ, όταν το σπίτι βυθίζεται στη σιωπή και το φως του ψυγείου φωτίζει για λίγο τον σκοτεινό διάδρομο, νιώθεις ότι εκεί μέσα κρύβεται ένα απάνεμο λιμάνι, ένα μέρος όπου οι καταιγίδες της ημέρας σταματούν να μαίνονται. Σερβίρεις στον εαυτό σου ψίχουλα παρηγοριάς – λίγη σοκολάτα, μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μέλι, ό,τι βρεθεί πρόχειρο – ενώ στην πραγματικότητα ζητάς έναν άλλον κορεσμό, αυτόν που δεν μετριέται σε θερμίδες μα σε βαθιές αναπνοές δίχως φόβο και ντροπή. Σου έμαθαν από παιδί να προσέχεις το βάρος σου σαν να κρατούσες στα χέρια σου ένα κρυστάλλινο βάζο: μια απρόσεχτη κίνηση κι όλα θα έσπαγαν, η επίκριση θα πλημμύριζε τον χώρο. Κι έτσι μεγάλωσες μετρώντας, υπολογίζοντας, ελέγχοντας. Ένα γραμμάριο παραπάνω, μια μπουκιά «απαγορευμένη» κι ο εσωτερικός δικαστής ξυπνούσε, χτυπούσε το σφυρί και σε καταδίκαζε σε μέρες σιωπηλής ντροπής. Έμαθες να απολογείσαι για την όρεξή σου, να ζητάς συγγνώμη για το σώμα σου, να κόβεις κομμάτια από το «είναι» σου για να χωρέσεις στο στενό καλούπι του «πρέπει».

Κι όμως, θα υπάρξει μια στιγμή, όσο κι αν τη φοβάσαι, όπου το κουρασμένο βλέμμα σου θα συναντήσει τον καθρέφτη και το παιχνίδι θα ανατραπεί. Ξαφνικά θα συνειδητοποιήσεις πως το σώμα σου δεν είναι αντίπαλος· είναι ημερολόγιο. Οι ραβδώσεις στους μηρούς, τα μαλακά μέρη στην κοιλιά, οι ουλές, οι ραγάδες, όλα ιστορίες γραμμένες στο κορμί σου. Κι όπως διαβάζεις αυτό το κείμενο, αρχίζεις να διαβάζεις πίσω από τις γραμμές: την εφηβική μοναξιά που γλύκανες με παγωτό, την χρόνια κούραση που νανούρισες με γλυκά, τους κόμπους στο στήθος που λύθηκαν προσωρινά με junk food. Εκεί γεννιέται το πρώτο, δειλό ερώτημα: Κι αν δεν είναι το φαγητό ο εχθρός; Αν, αντί να πολεμάς το πιρούνι, στρέψεις το βλέμμα προς τα μέσα, εκεί που κουρνιάζουν οι ανείπωτες αλήθειες, τα τραύματα και οι ανάγκες που κουράστηκαν να περιμένουν; Τότε η κουζίνα παύει να είναι πεδίο μάχης και γίνεται σκηνή θεάτρου όπου εκτυλίσσεται η αληθινή ιστορία: η ιστορία της σχέσης σου με εσένα, η ιστορία της ζωής σου.

Κάποτε, σε μια συνεδρία, μια νεαρή γυναίκα μου εκμυστηρεύτηκε πως ξεκινούσε κάθε δίαιτα με φανατισμό μα, μόλις την εξόργιζε ο σύντροφός της, έβρισκε τον εαυτό της να τρώει μηχανικά μπροστά στην τηλεόραση μεγάλες ποσότητες. «Δεν αντέχω να του πω ότι πνίγομαι» ψιθύρισε. «Αντί γι’ αυτό, πνίγω την αγωνία μου σε ένα βαζάκι φυστικοβούτυρο». Τη στιγμή που πρόφερε την αλήθεια της δυνατά, τα μάτια της γέμισαν ανακούφιση, σαν να είχε επιτέλους γευτεί κάτι χορταστικό ύστερα από χρόνια δίαιτας. Η έξοδος απ’ αυτόν τον λαβύρινθο δεν είναι η νέα υποσχετική δίαιτα. Είναι η βουτιά στην αποδοχή της αλήθειας σου. Είναι το θάρρος να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη χωρίς να μετρήσεις, να ζυγίσεις, να κρίνεις. Να αγγίξεις το δέρμα σου όπως θα άγγιζες το χέρι ενός φίλου, με περιέργεια και τρυφερότητα. Δεν πρόκειται για εύκολη διαδρομή. Προϋποθέτει να κατεδαφίσεις θεμέλια πολλών ετών. Πρέπει να παρατήσεις τις πανοπλίες της άκοπης ανακούφισης, να αφήσεις γυμνή τη λαχτάρα σου για ορατότητα και ευαλωτότητα και να ξεριζώσεις τη βαθιά πεποίθηση πως αξίζεις μόνο αν «συμμαζευτείς».

Κι όταν αρχίσει αυτή η κατεδάφιση, η ψυχή σου θα δημιουργήσει χώρο. Σ’ αυτόν τον άδειο τόπο μπορείς να φυτέψεις καινούριες ρίζες: έναν περίπατο χωρίς μουσική, με παρέα μόνο τον ήχο της καρδιάς σου· μια κούπα τσάι που τη γεύεσαι αργά, αφήνοντας τα αρώματα να σε ταξιδέψουν, έναν ολόδικό σου κανόνα όπου τίποτα δεν είναι «καλό» ή «κακό» με όρους ανακούφισης και τιμωρίας αλλά με στοργή και ενδιαφέρον για τον ψυχικό σου κόσμο. Κάθε φορά που η πείνα μοιάζει ανεξήγητη, ρώτα την ευγενικά: «Τι προσπαθείς να μου πεις;» Μπορεί να ζητά αγκαλιά, μοίρασμα, ξεκούραση, δάκρυα. Άκουσέ την προτού τη φιμώσεις με ζάχαρη ή τη μαστιγώσεις με στέρηση. Ίσως τότε ανακαλύψεις πως, πέρα από τα περιττά κιλά ή τις ενοχικές μπουκιές, αυτό που πραγματικά θες είναι να επιστρέψεις σπίτι· σπίτι μέσα στο σώμα σου, στο δικό σου ελάχιστο σύμπαν που αναπνέει, αισθάνεται, πονά. Και θα έρθει η μέρα όπου, αντί να λες «θέλω να χάσω βάρος», θα ψιθυρίζεις «θέλω να βρω εμένα». Εκείνη τη στιγμή, το σφυρί του εσωτερικού δικαστή θα χτυπήσει για τελευταία φορά. Το φως του ψυγείου θα πάψει να μοιάζει με φάρο σωτηρίας κι εσύ θα κρατάς στο χέρι σου επιτέλους το κλειδί της δικής σου γαλήνης.