Υπάρχουν μέρες  (ίσως οι περισσότερες) που ξυπνάμε και χωρίς να το καταλάβουμε βουτάμε ξανά σε μια θάλασσα από γνώριμες, επίμονες σκέψεις. Μας κυκλώνει η ιδέα πως είμαστε φρικτοί, πως το πρόσωπό μας είναι παραμορφωμένο, πως η μύτη μας είναι τεράστια ή το χαμόγελό μας στραβό. Ή πάλι, θυμόμαστε εκείνο το λάθος που κάναμε πριν από δώδεκα χρόνια και τρομάζουμε ότι η αστυνομία θα εμφανιστεί στην πόρτα μας. Κάποιες φορές είμαστε βέβαιοι ότι οι γείτονες συνωμοτούν για να μας διασύρουν ή να μας βλάψουν – ιδίως οι διπλανοί. Άλλες φορές, αναμασούμε μια φράση που είπαμε στη δουλειά, φοβούμενοι πως θα μας στοιχίσει ακριβά. Οι σκέψεις μας μπορεί να αλλάζουν θέμα, αλλά μοιάζουν όλες να έχουν δύο πρόσωπα: το ένα λέει πως έχουμε κάνει κάτι φρικτό, το άλλο πως κάτι φρικτό ετοιμάζεται να μας βρει. Και οι δύο μαζί γίνονται οι αλυσίδες της πιο αδυσώπητης νοητικής αιχμαλωσίας: της εμμονικής σκέψης.

Κι όμως, αυτό που ζούμε δεν είναι πραγματική «σκέψη». Μπορεί να φαίνεται ότι αναλύουμε, υπολογίζουμε, ψάχνουμε λύσεις. Γεμίζουμε σημειωματάρια, γινόμαστε «ειδικοί» σε πλαστικές επεμβάσεις ή σε τεχνικές παρακολούθησης, χτίζουμε θεωρίες για να προστατευτούμε από απειλές. Μα στην ουσία δεν προχωράμε πουθενά. Η σκέψη μας γίνεται ασπίδα για να αποφύγουμε άλλες, πολύ πιο επικίνδυνες σκέψεις: αυτές που μας πονάνε, αυτές που ξεσκεπάζουν τη συναισθηματική μας κληρονομιά, τη μοναξιά, τη θλίψη, την κακοποίηση, την εγκατάλειψη. Γιατί πίσω από κάθε εμμονική σκέψη κρύβεται σχεδόν πάντα ένα παιδί. Ένα παιδί φοβισμένο, αόρατο, παρατημένο, που δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει την αλήθεια του. Ένα παιδί που για να επιβιώσει, αναγκάστηκε να βάλει τάξη στο χάος με το μόνο εργαλείο που είχε: τη φαντασία του. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η φρίκη που ζούσε δεν είχε κανένα νόημα, καμία δικαιοσύνη, καμία λογική και ότι δεν είχε κανέναν έλεγχο πάνω σε αυτό. Ήταν πιο ασφαλές να ντυθεί ασυνείδητα με ενοχές: «Φταίω εγώ, κάτι κακό έκανα, αλλιώς θα με αγαπούσαν». Ήταν πιο υποφερτό από το να φανταστεί έναν κόσμο όπου κάποιοι καραδοκούν να το πληγώσουν χωρίς να φταίει, γιατί αυτό σήμαινε πως η κακοποίηση δεν θα γνώριζε ποτέ τέλος ή λογική.

Έτσι, ο ενήλικος πια ντύνει με ιστορίες, σενάρια και υποψίες το ακατανόητο τραύμα του παρελθόντος. Δημιουργεί «λογικές» εξηγήσεις για τον πόνο του, προτιμά να πιστεύει ότι ο ίδιος είναι ένοχος ή ότι κάποιοι τον απειλούν, γιατί αυτό είναι πιο υποφερτό από τη συντριπτική, τρελαμένη αίσθηση ότι δεν υπήρξε ποτέ ασφάλεια, ποτέ αγάπη να τον κρατήσει. Η εμμονική σκέψη γίνεται το τείχος που προστατεύει το μυαλό από το να ξαναζήσει τον καθαρό, ακατανόητο, γυμνό τρόμο της παιδικής προδοσίας. Αν θελήσουμε κάποτε να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο, χρειάζεται να τολμήσουμε να μείνουμε ακίνητοι. Να αφήσουμε τις γνώριμες σκέψεις να σβήσουν, να μας προλάβει το κύμα του παλιού, αβάσταχτου πόνου. Κι εκεί, στο βάθος της σιωπής, να συναντήσουμε επιτέλους αυτό το παιδί που πονάει. Να το ακούσουμε, να του πούμε ότι δεν τρελάθηκε, ότι δεν έφταιγε, ότι κάποτε απλώς έμεινε μόνο του σε έναν κόσμο που έπρεπε να του χαρίσει αγάπη και του έδωσε φόβο. Μόνο τότε οι ψίθυροι της εμμονής ίσως σωπάσουν. Μόνο τότε μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε πως δεν φταίμε εμείς αλλά πως οι εμμονές μας δείχνουν πως πιθανότατα κάποτε μας πλήγωσαν πραγματικά πολύ βαθιά…