Ίσως η πιο θεμελιώδης αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης είναι πως κανένα παιδί δεν μπορεί να μεγαλώσει ολοκληρωμένο αν δεν έχει πάρει βαθιά, σταθερή και αληθινή αγάπη στα πρώτα του βήματα. Κι όμως, ακόμη παλεύουμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει πραγματικά «καλός γονιός». Ένας καλός γονιός σκύβει στο ύψος του παιδιού – σωματικά και ψυχικά – για να δει τον κόσμο μέσα από τα μάτια του. Αντιλαμβάνεται ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί (και δεν έχει λόγο) να προσαρμοστεί αμέσως στις απαιτήσεις του «έξω» κόσμου των ενηλίκων κι ότι χρειάζεται για λίγο να είναι στο επίκεντρο της προσοχής, όχι επειδή είναι ύπουλο ή κακομαθημένο αλλά για να νιώσει ασφάλεια και να ριζώσει μέσα στην ύπαρξή του.

Ξέρει πως οι μεγαλύτερες χαρές και λύπες ενός παιδιού κρύβονται στα πιο μικρά και απλά πράγματα: μια λακκούβα με λάσπη που γίνεται παιχνίδι, ένα κουτάλι που χτυπάει ρυθμικά στο πιάτο που προσφέρει ξαφνικά τρομερή ψυχαγωγία ή μια απίστευτη συμφορά όπως το να λείπει ένα κουμπί από το αγαπημένο λούτρινο κουνελάκι του. Δεν γελάει με αυτά, ούτε τα απαξιώνει θεωρώντας τα “τιποτένια ζητήματα”. Έχει την αντίληψη ότι πρέπει να τα πάρει στα σοβαρά, να ακολουθήσει το παιδί στον ενθουσιασμό ή τη στενοχώρια του διότι αυτά τα “τιποτένια” είναι για ένα παιδί όλος του ο κόσμος. Έτσι του μαθαίνει τη γλώσσα της ενσυναίσθησης, της καλοσύνης για τους άλλους και τον ίδιο του τον εαυτό. Ένας τρυφερός γονιός ξέρει να δίνει τις πιο γενναιόδωρες εξηγήσεις στις δύσκολες στιγμές: το παιδί δεν είναι «δύστροπο», απλώς νιώθει ανασφάλεια με την άφιξη ενός αδελφού. Δεν είναι «αντικοινωνικό», απλώς βρίσκει ασφάλεια σε μικρές παρέες. Δεν είναι «ανυπόφορο» αλλά κουρασμένο και έχει ανάγκη από ξεκούραση. Με αυτή τη ματιά, το παιδί μαθαίνει να συγχωρεί τον εαυτό του και να μην καταπνίγεται από ενοχή κάθε φορά που κάνει λάθος (ή βιώνει απλώς φυσιολογικά έντονα συναισθήματα). Ένας καλός γονιός δεν τρομάζει από τις «παράξενες φάσεις»: ξέρει πως είναι φυσιολογικό για ένα παιδί να φαντάζεται ότι είναι κάποιο ζωάκι, να ζητά μόνο κόκκινα φαγητά, να μιλά με έναν αόρατο φίλο για κάποιο καιρό. Έχει πίστη πως η λογική και η ισορροπία θα έρθουν με τον χρόνο, χωρίς βιασύνη και ταμπέλες που φυλακίζουν το παιδί σε ρόλους που απλώς δοκιμάζει.

Ένας γονιός που αγαπά αληθινά ξέρει ότι η εξάρτηση του παιδιού είναι ανάγκη, όχι αδυναμία. Δεν βιάζεται να κόψει τα δεσίματα, ούτε απαιτεί «γενναιότητα» πριν την ώρα της. Ξέρει ότι μόνο όσα παιδιά ένιωσαν πλήρη ασφάλεια και σύνδεση για όσο χρειάστηκε μπορούν αργότερα να αντέξουν την απουσία χωρίς να ματώνουν μέσα τους. Αποδέχεται ότι η σχέση του με το παιδί του θα είναι μονόπλευρη για πολλά χρόνια και ότι το παιδί δεν του χρωστά κάτι. Η μόνη ανταμοιβή του γονιού θα είναι να γίνει το παιδί του ένας ισορροπημένος ενήλικας και αργότερα, ένας καλός γονιός. Και πάνω απ’ όλα, ξέρει ότι δεν χρειάζεται να είναι ήρωας. Το παιδί θέλει ανθρώπους, παρουσία, σταθερότητα, κάποιον που να είναι εκεί μέρα με τη μέρα, που να μπορεί να τον θεωρεί δεδομένο. Κάποιον που να προσφέρει μια αξιόπιστη γαλήνη, ακόμη κι όταν αυτό μοιάζει επαναλαμβανόμενο και βαρετό. Το πιο μεγάλο δώρο της γονεϊκής αγάπης είναι αυτή η ακούραστη, τρυφερή και προβλέψιμη φροντίδα απέναντι σε ένα πλάσμα που για χρόνια θα είναι αδέξιο, μπερδεμένο, γεμάτο εκρήξεις, μα διψασμένο να μάθει να στέκεται μόνο του. Αν θέλουμε να πάψουμε κάποτε να μεγαλώνουμε ενήλικες γεμάτους φόβο, αμφιβολία και μοναξιά, πρέπει να θυμηθούμε αυτή την απλή αλήθεια: η αγάπη των πρώτων χρόνων είναι το πιο πολύτιμο θεμέλιο που μπορούμε να χαρίσουμε.