Καθώς περνούν τα χρόνια, ένα μικρό παράδοξο αρχίζει να ανθίζει. Ενώ κάποτε διψούσαμε για αναγνώριση και εντυπωσιασμό, αρχίζουμε να βρίσκουμε ολοένα μεγαλύτερη αξία σε όσα είναι απλά και ανεπιτήδευτα. Μια στιγμή ησυχίας στην κουζίνα, ένας αργός περίπατος, τα πρώτα βλαστάρια στον κήπο στα τέλη Φλεβάρη αποκτούν ξεχωριστή σημασία. Τα νιάτα τείνουν να βιάζονται: θέλουν να αφήσουν ίχνος, να συναντήσουν «μοιραίους» ανθρώπους και να ζήσουν κινηματογραφικούς έρωτες, να κατακτήσουν ορίζοντες και κορυφές. Βαριούνται γρήγορα ακόμη και μπροστά στο μεγαλειώδες, προσπερνούν τα μυστήρια σαν να είναι δεδομένα και σπανίως σταματούν για να κοιτάξουν πραγματικά γύρω τους. Κάποια στιγμή, ωστόσο, η φορά της φιλοδοξίας αισίως αντιστρέφεται, όχι απαραίτητα γιατί παραιτηθήκαμε οριστικά από τα μεγάλα αλλά γιατί μάθαμε πως η βραχεία λάμψη τους δεν αρκεί για να στηρίξει την ψυχή μας. Σπουδαίο τείνει να μας φαίνεται πλέον αυτό που φέγγει σταθερά και παραμένει δίπλα μας, ακόμη κι αν δεν προκαλεί τις εντυπώσεις.

Υπεύθυνος για αυτή την αλλαγή συνήθως είναι ο πόνος. Όσο περισσότερο η ζωή μάς μυεί – κι ας μη το θέλαμε ποτέ – στην απώλεια και την ασθένεια, τις οικογενειακές τριβές, τις κακοποιητικές σχέσεις, τα επαγγελματικά πισωγυρίσματα και τις αναταραχές του κόσμου, τόσο περισσότερο εκτιμάμε ό,τι στέκει καθαρό και απείραχτο, ακόμη κι αν δεν έχει λάμψη: την ηρεμία ενός απογεύματος χωρίς καμία δραστηριότητα, τη σταθερότητα ενός όχι και τόσο συναρπαστικού αλλά βαθιά καλοσυνάτου φίλου, ένα γλυκό φρούτο που τρώγεται με φροντίδα και προσοχή. Αυτή η εκτίμηση δεν είναι ρομαντισμός αλλά ευγνωμοσύνη. Έρχεται ως γιατρικό για την πονεμένη μας μνήμη που κρατά νύχτες που πλαντάξαμε στο κλάμα, μήνες που χάθηκαν σε καυγάδες και αγωνία, στιγμές απελπισίας μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, τραγικές ώρες στην εντατική, μοναξιά και σιγή μετά από μια απώλεια…κι εκεί πάνω, σαν σιωπηρή απάντηση, ξεπροβάλλει το γαλάζιο του ουρανού που ήταν πάντα εκεί για εμάς. Όσοι περπάτησαν στους πιο αγκαθωτούς δρόμους, γίνονται συχνά οι πιο συγκινημένοι αποδέκτες του ταπεινού θαύματος που μας περιβάλλει καθημερινά.

Μερικές φορές, χρειάζεται να περάσουν πολλά καλοκαίρια προτού καταφέρουμε να εκτιμήσουμε πραγματικά την αξία ενός γλυκού χαμόγελου. Ιδανικά, αντί να στρέφουμε την προσοχή μας στον επόμενο μεγάλο στόχο που υπόσχεται να μας κάνει ακόμη πιο πετυχημένους και τρανούς, καλό θα ήταν να προφτάσουμε να αντιληφθούμε πόση ομορφιά χάνουμε καθημερινά απλώς επειδή δεν ανοίγουμε τα μάτια μας να την προσέξουμε. Μακάρι ο πραγματικός μας στόχος να γίνει να μην την προσέξουμε για πρώτη φορά όταν ο χρόνος δεν θα είναι πλέον με το μέρος μας.