Όταν η σεξουαλική ζωή του ζευγαριού αρχίζει να αλλάζει

Το σεξ στις περισσότερες σχέσεις δεν αδειάζει ξαφνικά από ζωή. Δεν σβήνει απότομα και σπάνια χάνεται επειδή έπαψε να υπάρχει αγάπη ή έλξη. Συνήθως φθείρεται πιο αθόρυβα. Χάνει σταδιακά τον αυθορμητισμό του, την ελαφρότητα, το παιχνίδι και εκείνη τη λεπτή αίσθηση ότι κάτι ζωντανό γεννιέται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Στη θέση αυτής της κίνησης αρχίζουν να μπαίνουν η ανάλυση, η πίεση, η αμηχανία και η ανάγκη να βγουν συμπεράσματα.

Όταν το σεξ γίνεται θέμα προς επίλυση

Κάπως έτσι, αυτό που κάποτε ήταν χώρος συνάντησης γίνεται σταδιακά πεδίο διαχείρισης. Το ζευγάρι παύει να βιώνει την ερωτική του ζωή και αρχίζει να την παρακολουθεί, να τη μετρά, να την αξιολογεί και να την ερμηνεύει.

Πόσο συχνά συμβαίνει; Ποιος παίρνει πρωτοβουλία; Ποιος αποφεύγει; Ήταν αρκετό; Τι σημαίνει που πέρασε τόσος καιρός; Τι σημαίνει που ο ένας θέλει περισσότερο και ο άλλος λιγότερο;

Το σεξ παύει να είναι εμπειρία και γίνεται δείκτης της σχέσης. Ένας χώρος όπου ο καθένας αναζητά επιβεβαίωση ή φοβάται την απόρριψη. Και όταν κάτι τόσο ζωντανό καλείται διαρκώς να αποδείξει κάτι, χάνει αναπόφευκτα την ουσία του.

Έτσι, πολλά σεξουαλικά ζευγάρια παύουν σταδιακά να είναι ερωτικά ζευγάρια. Περιορίζονται στις πράξεις και στις διαδικασίες, χάνοντας τη γνήσια επαφή, τη σύνδεση και το βαθύτερο νόημα της ερωτικής σχέσης.

Το άγχος επίδοσης και η απώλεια της απόλαυσης

Για κάποιους ανθρώπους, ιδιαίτερα όταν υπάρχει αυξημένη ευαισθησία στην αξιολόγηση, αυτή η μετατόπιση παίρνει τη μορφή του άγχους επίδοσης.

Το σεξ γίνεται κάτι που χρειάζεται να γίνει σωστά. Με τη σωστή διάθεση, τη σωστή ανταπόκριση, τη σωστή ένταση και τη σωστή διάρκεια.

Αντί ο άνθρωπος να βυθίζεται σε αυτό που νιώθει στη στιγμή, αρχίζει να παρακολουθεί τον εαυτό του την ώρα που το ζει. Αναρωτιέται αν είναι αρκετά διαθέσιμος, αρκετά επιθυμητός, αρκετά χαλαρός ή αρκετά ικανός.

Χωρίς να το καταλαβαίνει, βγαίνει από την εμπειρία και περνά στη θέση του ελεγκτή της. Το σώμα δεν ακολουθεί πια ελεύθερα. Συμμορφώνεται. Και εκεί όπου κυριαρχεί η αυτοπαρατήρηση, η απόλαυση μοιραία περιορίζεται.

Γιατί ο ερωτισμός δεν αντέχει την υπερβολική ανάλυση

Αυτός είναι και ο λόγος που ο ερωτισμός δεν αντέχει εύκολα το βάρος της υπερβολικής ανάλυσης. Δεν ευδοκιμεί όταν γίνεται τεστ, καθήκον, λογαριασμός ή απόδειξη ότι η σχέση «πάει καλά».

Αναπνέει πολύ περισσότερο μέσα στην περιέργεια, στο παιχνίδι και στην αίσθηση ότι δεν χρειάζεται κάθε φορά να επιβεβαιωθεί, να επανορθωθεί ή να εξηγηθεί κάτι.

Ο ερωτισμός χρειάζεται χώρο για να απλωθεί, όχι διαρκή πίεση για να αποδείξει την αξία του.

Γι’ αυτό και η πιο ουσιαστική ερώτηση για πολλά ζευγάρια δεν είναι απλώς πώς θα κάνουν περισσότερο σεξ. Συχνά είναι πιο χρήσιμο να αναρωτηθούν πότε ακριβώς το σεξ άρχισε να βαραίνει. Πότε έπαψε να είναι ένας ζωντανός τόπος επαφής και έγινε ένα πεδίο άγχους, μέτρησης ή ερμηνείας.

Γιατί εκεί βρίσκεται συνήθως ο πραγματικός πυρήνας της δυσκολίας.

Πώς μπορεί να ξαναγεννηθεί ο ερωτισμός στη σχέση

Η αποκατάσταση του ερωτισμού δεν ξεκινά απαραίτητα με περισσότερη προσπάθεια. Ξεκινά όταν αλλάζει το κλίμα μέσα στο οποίο το σεξ καλείται να υπάρξει.

Όταν ξαναβρίσκουν χώρο η ελαφρότητα, η αισθησιακή παρουσία, το παιχνίδι και η επαφή που δεν εξυπηρετεί άμεσα κάποιο σεξουαλικό σκοπό.

Όταν το σεξ δεν χρειάζεται πια να αποδείξει τόσα πολλά, μπορεί σταδιακά να ξαναβρεί εκείνο που είχε χαθεί: τη δυνατότητα δύο ανθρώπων να συναντηθούν μέσα σε κάτι ζωντανό, ανοιχτό και πραγματικά ερωτικό.